Het is eigenlijk vrij amusant om te zien hoe GroenLinks steeds meer haar ware gezicht laat zien. Eerst wordt onder leiding van Führerin Sap, op voorspraak van VS-staatsburgeres en oorlogshitseres Mariko Peeters precies gedaan wat de VS en de NATO willen: instemmen met de verdere financiering van de militaire bezetting van het weerloze Afghanistan. Vervolgens ontpopt zich GroenLinks als bolwerk van het meest weerzinwekkende en kleinburgerlijke, benepen racisme door Tofik Dibi beentje proberen te lichten. Voor GroenLinks zijn ‘allochtonen’ prima, ze mogen zelfs in de kamer voor de partij, maar ze moeten zich wel koest houden en doen wat de Führerin zegt. Maar ach, wie eens een grondige blik werpt op het logo van GroenLinks, ziet meteen al dat het gaat om een clubje nazi’s. Als je groen met rood mengt krijg je tenslotte bruin.Hoe zou het komen dat allerlei partijen nu worden geteisterd door bestuurlijke stormen? Het heeft absoluut niet alleen te maken met de schipbreuk van de regeringscoalitie.

De Tweede kamer heeft allang geen invloed meer op het beleid. Vandaar dat er zoveel tijd en ruimte wordt vrijgemaakt voor de bespreking van futiele zaken en onzinnige onderwerpen. De echte beslissingen worden genomen in Brussel, Frankfort, Londen (City), New York (Wall Street) en Washington.

Totnutoe hebben de partijen en de kamerleden de schijn proberen op te houden dat het allemaal is zoals vroeger. Maar vroeg of laat wordt de leugen door de waarheid ingehaald.

Volgens mij zijn wij nu getuige van de déconfiture van het systeem. Het is interessant, maar toch ook een beetje triest.

En wat was de oplossing die werd gekozen voor het probleem? Heel eenvoudig: bommen gooien op Libische steden! Ja zo eenvoudig kan politiek zijn. Wanneer een schier onoplosbaar probleem zich presenteert, ga je gewoon bombarderen.

Inmiddels ligt de Griekse economie zieltogend ter aarde. De bevolking is is ten einde raad en heeft alle hoop verloren. De maatschappij is ontwricht. Horden hongerige sloebers, ooit leden van een welvarende middenklasse, zwerven door de straten en voeden zich met etensresten uit vuilnisbakken.

Wat wordt eraan gedaan? Heel eenvoudig: er wordt een oorlog voorbereid tegen Syrië en Iran. De oorlog tegen Syrië is trouwens al in volle gang. De VS en zijn vazalstaten, verenigd in de NATO, bespreken dit weekeinde de details van de nieuwe veldtochten.

Dat daardoor een nucleaire wereldoorlog kan uitbreken, schijnt niemand erg te vinden.

Geniet nog maar van het mooie weer dat is voorspeld. Zolang het nog kan.

Totnutoe zijn alle trucs van het ‘Westen’ mislukt. De door de NATO en de VS betaalde en bewapende ‘opstandelingen’ slagen er maa niet in om de nodige chaos te bewerkstelligen, een NATO interventie op humanitaire gronden (een zogenaamde humanitaire oorlog) is geblokkeerd door de Russen en Chinezen. Daarom dan vorige week een terreuraanslag in de beste traditie van NATO’s ‘stay behind’ netwerk Gladio, naar het beproefde recept van de bomaanslag in Bologna (1980) en de aanslag op het Atochastation in Madrid (2004).

Die oorlog tegen Syrië zal en moet er komen, als het tenminste aan de VS en de NATO ligt. Assad zal en moet het veld ruimen en plaats maken voor een ledenpop à la Karzai.

Net zoals in 1936 de Spaanse fascisten onder Franco werden geholpen door Hitler en Mussolini, kunnen nu de Syrische ‘opstandelingen’ rekenen op steun van de VS en de NATO.

Dat nieuwe Condorlegioen staat al klaar om te worden uitgestuurd. Het is helemaal niet zo erg dat u door de crisis geen vakantie zult kunnen vieren in het buitenland. Installeert u zich lekker voor de televisie met drank en versnaperingen, want u zult waarschijnlijk een mooie, spannende oorlog kunnen volgen, met veel knallen en vuurwerk.

En mocht dat allemaal nog worden uitgesteld, dan kunt u kijken naar de Olympische Spelen in Londen, die ook al zijn geïnspireerd door het voorbeeld van Hitler en zijn vrienden.

De waarheid is echter toch een beetje anders. De harde cijfers wijzen uit dat het de Sovjet-Unie was, geleid door Stalin, die in feite het pleit in de Europese oorlog heeft beslecht. De Britse historicus Norman Davies (Europe at War 1939-1945. No Simple Victory, 2006, Nederlandse vertaling: Europa in Oorlog 1939-1945, Utrecht: Spectrum 2007) heeft het omstandig en met een karrevracht aan bewijs en argumenten uit de doeken gedaan.

Neem bijvoorbeeld de inzet van militaire mankracht, uitgedrukt in manmaanden. Van het totaal van 452 miljoen manmaanden in Europa valt meer dan 91% toe aan het Oostfront in de periode 1941 tot aan de val van Berlijn in 1945. Ongeveer 3,5% valt toe aan de strijd op het Westelijk front (juni 1944-mei 1945). De veldtochten in Noord-Afrika en de Italiaanse veldtocht (zomer 1943-1945) kostten beide ca. 1% en de Blitzkrieg in het Westen (mei-juni 1940) ca. 2%, evenals de Winteroorlog tussen de Sovjet-Unie en Finland.

In 1945 telde het Rode Leger 12 miljoen man. De VS hadden toen in Europa 3,5 miljoen man en de Engelsen 2 miljoen soldaten. Daartegenover konden de Duitsers slechts ruim 6 miljoen man in het veld brengen. Het allerzwaarst waren de gevechten aan het Oostfront, waar de Duitsers uiterst taaie weerstand boden. Slechts incidenteel vochten zij in het Westen zo hard en verbeten terug: eigenlijk alleen in Normandië en tijdens het Ardennenoffensief. Wie iets meer wil weten over de gevechten aan het Oostfront in de laatste fase, doet er goed aan de lezenswaardige mémoires van de Sovjetmaarschalk Valeri Tsjoeikof te lezen. Hij was erbij vanaf de Slag om Stalingrad (1942-43) tot de Val van Berlijn.

De terreurbombardementen door de RAF en de USAAF op Duitse steden hebben tenslotte ook een rol gespeeld, maar met luchtbombardementen alleen is geen enkele oorlog te winnen. Het terrein moet uiteindelijk daadwerkelijk worden veroverd en bezet. Door soldaten. ‘Boots on the ground,’ zoals VS-generaals het zo martiaal uitdrukken. Daarom is het eigenlijk het Rode leger dat de Nazi’s heeft verslagen. De cijfers spreken duidelijke taal.

Het is wel ten koste gegaan van 11 miljoen militaire doden aan Sovjetzijde. In de hele oorlog in Europa vielen aan Britse zijde 144.000 militaire doden, bij de VS 143.000.

De prijs is hoog geweest en de vreugde aan Sovjetzijde begrijpelijk. Geen wonder dat de overwinning op Nazi-Duitsland ook nu nog de belangrijkste seculiere feestdag is in Rusland. Wel jammer dat hun overwinning in het ‘Westen’ nauwelijks wordt onderkend, laat staan erkend.

In 1944 en 1945 zijn soldaten van de VS, Canada en Groot-Brittannië Nederland binnengetrokken en hebben de Duitsers verdreven. Maar dat konden zij alleen maar omdat het Rode Leger de Duitsers aan het Oostfront in veldslag na veldslag ervan langs gaf en terugdrong.

De Tweede Wereldoorlog is voor 90% uitgevochten in het Oosten, een titanenstrijd waarin het Rode Leger de Wehrmacht en de Waffen-SS vernietigend heeft verslagen. Daarbij moet niet uit het oog worden verloren dat volgens de Israëlische militair-historicus Omer Bartov de Duitse legers aan het Oostfront de beste en meest efficiënte waren die de wereld ooit heeft gezien.

Stalins Rode Leger is de werkelijke overwinnaar van de Tweede Wereldoorlog. De films van Spielberg en de documentaires van History Channel ten spijt.

Iedereen kan een zucht van verlichting slaken, godzijdank er is weer een ramp voorkomen dankzij het niet aflatende geheime speurwerk van een van de zestien geheime diensten in de VS. Zo ziet u maar weer, die vele miljarden die aan dat geheime werk worden uitgegeven, zijn goed besteed. Wie zou dat nog kunnen en durven ontkennen?

In het licht van deze heuglijke mededeling denk ik, dat ik nu wel wereldkundig kan maken dat ik, samen met een kleine groep toegewijde terreurbestrijders, gedurende de afgelopen tien jaar in het allerdiepste geheim minstens 63 terreuraanslagen heb weten te verijdelen. Details kan ik helaas niet geven, dat ligt nog te gevoelig. Wie weet over een jaar of vijftig, maar dat kan ik niet beloven.

Wel kan ik zeggen dat het spoor in alle gevallen leidde naar de gevaarlijke terreurorganisatie de Zwarte Hand, nog veel gevaarlijker, geheimer en ongrijpbaarder dan Al Kaida.

De nieuwe president heet Francois Hollande en is een sociaaldemocraat. Een slag politicus waar weinig goeds van valt te verwachten.

Voor een goede analyse van waar het bij de Franse verkiezingen in werkelijkheid om ging, kunt u het best dit artikel lezen van de scherpzinnige journalist Thierry Meyssan.

Op 5 mei wordt ‘Bevrijdingsdag’ gevierd, met overal in het land ‘bevrijdingsfestivals’. Je zou er bijna gedeprimeerd van worden, vooral als je naar het beeldmerk kijkt van dat gedoe: een klein dik, hulpeloos vogeltje dat niet weg kan vliegen. Het kijkt u wanhopig aan met zijn rechteroogje. Het wil zo graag vrij zijn, maar kan zich niet vrij maken. En het vliegt naar rechts, altijd en eeuwig maar naar rechts. Misschien is die vrijheid wel ergens aan de linkerkant te vinden, of beneden.

Misschien is dat wel de reden dat die vijfde mei maar niet wil aanslaan als feestdag. Nederlanders hebben een slecht geweten en met een slecht geweten is feestvieren niet echt prettig.

Wie weet is dat geweten volgend jaar nog weer slechter, want dan hebben we misschien ook de vrijheid van de Syriërs en de Iraniërs afgepakt.

Tja, vrijheid is duidelijk niet voor iedereen weggelegd.

De staatstelevisie zond de beelden uit van de zwijgende optocht op de Waalsdorpervlakte van nabestaanden en familieleden van de 200.000 Nederlanders die in de meidagen van 1940 en tijdens de Duitse bezetting het leven hadden verloren. De eindeloze stoet schuifelde langzaam voort onder het sombere gebeier van een enkele bronzen klok. Kransen en bloemen werden neergelegd bij een gedenkteken en de mensen gingen daarna kalm naar huis.

Geen toespraken, geen militair vertoon, geen Kapitein Iglo-uniformen.

Toen werd Beatrix staatshoofd en de Dam werd het centrum van een show waarbij je gezien moest worden. Een soort Matthäuspassion in Laren, maar dan met een wat strikter politiek karakter. Geen wonder dat die manifestatie, die demonstratie van staatsmacht, met een ceremoniemeester en luidsprekers, dranghekken, erewachten van troepen in paradeuniform, politiecordons, afgesloten straten, veiligheidspersoneel met oortjes en alle andere ongein, wordt verstoord. Dat wordt als het ware uitgelokt.

Door damschreeuwers, organisaties die het leed, de herinnering en de herdenking willen monopoliseren, door propaganda-organen van andere staten, door zeurpieten, querulanten, beroepsklagers, angsthazen, weekdieren en andere stoorzenders.

Dat komt allemaal door de verplaatsing van de hoofdceremonie van de Waalsdorpervlakte naar Amsterdam.

Het is misschien beter om de hele herdenking op 4 mei en die mallotige poppenkast op 5 mei maar helemaal af te schaffen. Dat bespaart een hoop soesa en heisa en vooral het gênante gekibbel. En dat zou uiteindelijk beter zijn voor de nagedachtenis van hen die vielen. Van allen die vielen.

Hoe is het echter werkelijk gesteld met de persvrijheid in Nederland? Eigenlijk helemaal niet zo goed. Persvrijheid op radio en tv is om te beginnen een fabeltje. Mij is geen enkel land bekend waar de overheid geen stricte controle uitoefent over de ether. Nederland is daarop geen uitzondering. Mensen met een sterk van de algemeen aanvaarde norm afwijkende mening krijgen zelden de kans ongestoord hun zegje te doen. Vandaar al die opgenomen programma’s, want daar zijn de controversiële passages makkelijk uit te verwijderen. Vandaar dat op live programma’s zelden of nooit gasten met een werkelijk afwijkende mening verschijnen. De enkeling wie dat desondanks lukt, wordt verketterd of belachelijk gemaakt en nooit meer uitgenodigd.

De geschreven pers is in handen van enkele grote bedrijven: de Telegraaf Media Groep (TMG), de Persgroep (van de Belg Christian van Thillo) en Wegener. De tijdschriftmarkt wordt beheerst door het Finse Sanoma. Deze bedrijven beheersen ook het internet via een aantal drukbezochte sites, zoals nu.nl van Sanoma en geen stijl van TMG. En reken maar dat in die kranten en bladen zelden of nooit iets verschijnt dat indruist tegen de belangen van de aandeelhouders en de grote adverteerders. Of tegen de belangen van de overheid. Heeft u ooit in een landelijk of groot provinciaal dagblad een diepgravend stuk gelezen over de Chipsholaffaire, waarbij de overheid samen met de directie van Schiphol de Nederlandse zakenman Jan Poot voor honderden miljoenen heeft opgelicht? Jan Poot moet van tijd tot tijd zelf advertentieruimte kopen om zijn standpunt helder voor het voetlicht te brengen en heeft ook een website. Poot is niet de enige Nederlander die het slachtoffer is van staatsoptreden, maar hoeveel van die gedupeerden kunnen het zich permitteren advertentieruimte te kopen? Bijna niemand.

W.F. Hermans schreef het al: een journalist schrijft wat zijn baas wil, een schrijver schrijft wat hij zelf wil. Daarom noemde hij journalisten steevast hoernalisten. Af en toe is er een journalist die wel durft, maar dan moet hij ook zijn baan opgeven. Zo iemand wordt dan meestal denigrerend ‘publicist’ genoemd door zijn (voormalige) vakbroeders. Zo iemand is bijvoorbeeld Micha Kat, die al sinds 25 april in de cel zit wegens een aantal onduidelijke aanklachten (‘trumped up charges’). Zijn site, waarop talloze misstanden moedig aan de kaak werden gesteld, is de facto het zwijgen opgelegd.

Ook voor Nederland zou persvrijheid een mooi ding zijn. Vooralsnog is de situatie hier niet wezenlijk beter dan in de eerste de beste bananenrepubliek.

Nou ja, misschien een beetje beter: je krijgt niet meteen een kogel door je kop als onafhankelijk journalist. Alhoewel, nog in 2005 werd Louis Sévèke geliquideerd, een politiek journalist die het aan de stok had met de AIVD…..

In 1808 had Napoleon Spanje bezet en zijn broer Joseph op de troon gezet, nadat hij eerst de zittende koning Ferdinand VII tot afstand had gedwongen. Op 2 mei kwam de bevolking van Madrid massaal in opstand. Franse soldaten werden van hun paard gesleurd en vervolgens gefileerd door woedende menigten. Zelfs ervaren ijzervreters bleken geen schijn van kans te hebben tegen de bevolking, waar vooral de vrouwen als ware harpijen en furies te keer gingen.

De represailles waren niet minder verschrikkelijk: links en rechts werden burgers standrechtelijk geëxecuteerd. De tweede mei was de ouverture van de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog, die pas in 1813 ten einde kwam.

Die vijf jaren oorlog eisten de levens van één miljoen mensen. Uit alle uithoeken van Europa haalde Napoleon soldaten om in Spanje te vechten. Uit Frankrijk zelf, maar ook uit Italië, Polen, Duitsland en Nederland. De 3.000 Nederlandse soldaten, de ‘Hollandse Brigade,’ stonden onder bevel van Generaal David Hendrik Chassé, bijgenaamd ‘generaal bajonet.’ Slechts enkelen van hen keerden levend uit Spanje terug.

Het was en echte guerilla-oorlog, waarbij de Fransen zich alleen overdag heer en meester konden wanen in de steden en op de doorgaande wegen. Eigenlijk is op het schilderij van Goya, waarop de Franse cavaleristen worden aangevallen, al duidelijk te zien dat de oorlog voor de Fransen bij voorbaat verloren was.

Wie beweert dat de mensen van de geschiedenis leren, heeft het bij het verkeerde eind. De mensen leren helemaal niets van de geschiedenis. Althans, militairen en politici leren blijkbaar niets van de geschiedenis. Nou ja, misschien proberen ze dat wel maar trekken ze steevast de verkeerde conclusies.

Je zou toch denken dat als zelfs een militair genie als Napoleon de oorlog in Spanje niet kon winnen, dat minder getalenteerde militairen (al hebben ze veel betere en ‘slimmere’ wapens) het niet in hun hoofd zouden moeten halen een oorlog te beginnen in Afghanistan. Uiteindelijk was en is dat dezelfde oorlog als destijds in Spanje: een oorlog van een buitenlandse bezetter tegen een bevolking die zich met alle middelen verzet.