Angst is een slechte raadgever

Op 13 september 1923 pleegde de militaire gouverneur van Catalonië, generaal Miguel Primo de Rivera, een staatsgreep en riep zichzelf uit tot opperste machthebber in Spanje. Nu ja, opperste: officieel bleef Spanje een koninkrijk, met Alfonso XIII als koning. De staatsgreep was uitgevoerd met steun van diezelfde koning, maar werd ook gesteund door de machtige industriëlen en bankiers van Catalonië, die bang waren voor een socialistische revolutie zoals die in Rusland had plaatsgevonden.

In Barcelona was het voortdurend onrustig vanwege de stakingen die werden uitgeroepen door de anarchistisch-syndicalistische vakbond CNT die een grote vechtlust tentoon spreidde; op straat werd gevochten en de politie en het leger moesten telkens de orde herstellen.

Het leger en de publieke opinie waren ten diepste getroffen door de zogenaamde Desastre de Annual (zomer van 1921), waarbij een Spaans leger in het Marokkaanse Rifgebergte een vreselijke nederlaag had geleden. Meer dan 10.000 Spaanse militairen werden hier door de Rifkabylen afgeslacht. 

Tegen die achtergrond moet de staatsgreep van Primo de Rivera worden beschouwd. Natuurlijk voelde hij zich ook gesterkt door de staatsgreep van Mussolini in Italië in 1922.

Vermoedelijk zijn er veel bankiers en industriëlen in het hedendaagse Europa die een Mussolini of Primo de Rivera met open armen zouden ontvangen en alles in het werk zouden willen stellen om een dergelijke figuur als sterke man te installeren. De interventie van Primo de Rivera bleek slechts uitstel van executie. In 1931 werd in Spanje de republiek uitgeroepen. Primo de Rivera’s voorbeeld werd gevolgd door generaal Franco, maar deze ontketende een bloedige burgeroorlog.

Net als in de jaren 1920 zijn veel mensen nu in de greep van de angst.

This entry was posted in Drieste acties and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Angst is een slechte raadgever

  1. Reinjohn says:

    Mensen die beweren dat je geen lessen kunt trekken uit de geschiedenis hebben vaak een hele goede reden om dat te beweren. Het hangt meestal samen met hun “verborgen agenda”.
    Het bestuderen in het heden van de causaliteit van gebeurtenissen in het verleden, kan voorkomen dat fouten, gemaakt in dat verleden, worden herhaald in de toekomst.
    En het verleden leert ons dat het vaak de existentiële angst, vertaald in hebzucht, machtswellust en statusjacht, was die steeds weer leidde tot oorlog en alle moordpartijen die er onlosmakelijk aan zijn verbonden.
    Groet.

    • admin says:

      Wie probeert lessen te trekken uit het verleden stuit op een probleem: welke episode precies en vervolgens waar te beginnen, bij welke fase van de gekozen episode? Slechts achteraf zijn overeenkomsten vast te stellen, maar het is nagenoeg onmogeljk om vanuit een bepaald punt in het heden, trefzeker sluitende analogieën aan te wijzen. Vandaar dat al die vergelijkingen met München, Hitler, de ‘holocaust’ zo hol en versleten klinken. Ze zijn het namelijk ook. Overigens geloof ik dat niemand iets van de geschiedenis leert. Althans niets dat praktisch toepasbaar is (behalve het geven van onderwijs). Als de beslissers werkelijk iets van geschiedenis zouden leren, zou de wereld er wel anders uitzien. Nu ja, misschien leren ze er juist wèl iets van: ongeneneerd graaien, liegen, bedriegen, afpersen en oplichten is altijd mogelijk, ongeacht het politieke systeem. Misschien is dát wel de belangrijkste les van de geschiedenis. Maar die wordt niet onderwezen, althans niet expressis verbis…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>