Gedachte op gouden vleugels

In 1946, toen Italië een republiek werd, kreeg het ook een nieuw volkslied: Il canto degli Italiani van Goffredo Mameli (1827-1849). Tot die tijd gold de koninklijke mars (marcia reale), de ‘herkenningsmelodie’ van het huis van Savoye, als het volkslied. Deze mars was overigens nooit populair.

Ten tijde van de proclamatie van het verenigde Italië in 1861, de gebeurtenis die dit jaar met veel subsidie en officiële participatie is gevierd, was ook het koor uit Verdi’s opera Nabucco, ‘va pensiero’, met zijn meeslepende melodie en tekst, al populair, en was bijna in plaats van de mars, het volkslied geworden. Geen ander lied belichaamde zo sterk de geest van de Risorgimento, de Italiaanse vrijheidsstrijd en eenwording.

Deze opera (première in 1842), gaat over de ballingschap van het Joodse volk die was verordonneerd door de Babylonische koning Nebukadnezar (Nabuccodonosor in het Italiaans).

Vlieg, gedachte, op gouden vleugels;
strijk neer op glooiingen en heuvels,
waar de zoete luchten van onze
geboortegrond zacht en mild geuren!

Begroet de oevers van de rivier de Jordaan
en Zions gevallen torens…
O mijn land, zo lieflijk en verloren!
O herinnering zo zoet maar triest!

Waarom hangt de Gouden harp
van wijze profeten zo stil aan de wilgen?
Koester de herinnering in onze harten,
vertel ons over het vervlogen tijden!

Herinner aan Jeruzalems lot,
speel voor ons een treurlied,
of laat anders ‘s Heren geest
ons sterken ‘t lijden te doorstaan!

Op 12 maart 2011, tijdens een uitvoering in het Romeinse Teatro Argentino, nam de dirigent Ricardo Muti de gelegenheid te baat om het publiek (waaronder verscheidene politici) toe te spreken. Hij zei dat Berlusconi’s voorgenomen bezuinigingen op het cultuurbudget Italië zouden veranderen in een woestenij. Als de plannen doorgang zouden vinden, zou Italië, net als Israël voor de verbannen Joden, een mooi, maar verloren vaderland worden.

Arme Muti en arme Italianen: Berlusconi is weliswaar weg, maar de Goldman Sachs-bankier Mario Monti is nu de baas in Italië. Nu zal de cultuur in Italië pas echt worden kaalgeslagen.

This entry was posted in 150 jaar geleden, Overpeinzingen and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Gedachte op gouden vleugels

  1. Futur says:

    Ze zouden eens naar het Venezuela van Chavez moeten kijken. Het land kampt met enorm veel problemen wat betreft armoede en dat wat daaruit voortvloeit. De ‘revolutionairen’ van Latijns-Amerika daarentegen proberen deze problemen op te lossen door middel van cultuur; kunst.

    Om de jongeren die geboren zijn in armoede een waardige toekomst te geven geeft men ze zo goed als allemaal een (klassiek) muziekinstrument, waarmee ze in het jeugdorkestje in hun buurt aan de slag kunnen. Zij begrijpen dat muziek doet denken en werken, op een goede manier.

    Als Venezuela zoiets kan waarmaken, waarom zou een land als Italië dan niet zoiets moois kunnen waarmaken. Een systeem dat zowel het economische als het culturele stimuleert? Een bankier aan het hoofd van een land, het zat er trouwens aan te komen hé…

    • Futur says:

      Kijk eens naar het ‘Simon Bolivar Youth Orchestra from Venezuela’ o.l.v. Gustavo Dudamel (zelf kind van dat systeem), doen!!!

    • admin says:

      Venezuela heeft een rijke muziekcultuur, met uitstekende uitvoerende kunstenaars. Chávez treedt in de sporen van zijn voorgangers die ook de muziek stimuleerden.

      • Futur says:

        Als Italië nu ook eens deftig naar hun ‘kunstgeschiedenis’ keken, zouden ze beseffen dat ze het ook moeten koesteren en onderhouden. Bedankt voor reactie!

  2. Polly says:

    Ik herninner me nog een andere Nederlandse versie van “va pensiero” :

    Gaat gedachten, gevleugeld, nu zweven
    Over zeeën en bergen en dalen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>