Complimenten

Je zou je toch bijna afvragen waarom nóg een veer toe te voegen aan de reeds bonte collectie van het Nederlandse staatshoofd. Onderscheidingen en eredoctoraten, prijzen en nog eens prijzen voor iemand die zich ‘Koningin’ laat noemen, ‘Prinses,’ ‘Hertogin’, ‘Markiezin,’ ‘Gravin’ en ‘Barones.’ Voor de Elsevier was dat blijkbaar nog niet genoeg: Beatrix is uitgeroepen tot ‘Nederlander van het jaar’ en prijkt weer eens op de voorpagina van dit weekblad met steeds verder uitdunnende lezersschare.

Nederlander van het jaar. Ik zou toch mijn bedenkingen hebben. Bij mijn weten is een Nederlander iemand van het mannelijk geslacht. Vrouwen met de Nederlandse nationaliteit (Beatrix is natuurlijk geen burger, excuses, burgeres!) dienen volgens mij ‘Nederlandse’ te worden genoemd. Het zou zowaar om majesteitsschennis kunnen gaan in dit geval. Beatrix is toch nog altijd ‘Koningin,’ geen ‘Koning,’ al willen vrouwelijke directeuren tegenwoordig graag ‘directeur’ genoemd worden en niet ‘directrice.’ Een opmerkelijk verschijnsel. Ook schrijfsters laten zich tegenwoordig bij voorkeur ‘schrijver’ noemen. Alsof emancipatie betekent dat je man zou moeten worden. Dat kunnen de feministes van het eerste uur toch niet bedoeld hebben?

Vermoedelijk zal Beatrix de Elsevier hiervoor niet voor een van haar rechters slepen.

Als ik Beatrix was, zou ik dat echter wel overwegen. Per slot van rekening bevindt Beatrix zich als ‘Nederlander van het jaar’ in dubieus gezelschap. Van Rijkman Groenink bijvoorbeeld (2005), de man die de ABN-Amro bank naar de filistijnen heeft geholpen en daar 23 miljoen euro voor heeft opgestreken. Van Wouter Bos (2008), die nogal wat steekjes heeft laten vallen bij de ‘redding’ van de banken enkele jaren geleden. Met die heren in één adem te worden genoemd, lijkt mij niet zo gezond voor iemand die het toch moet hebben van een onbezoedeld imago.

Nee, mij lijkt het eigenlijk een uiterst twijfelachtige onderscheiding. Waarom krijgt Beatrix deze onderscheiding trouwens pas in 2012? De eerste titel ‘Nederlander van het jaar’ ging in 2004 naar Ayaan Hirsi Ali, die niet eens een echte Nederlandse is, laat staan een echte Nederlander. Ook Linda de Mol ging Beatrix voor (2009). Gek genoeg is Beatrix pas de derde vrouw die de onderscheiding krijgt in het zo moderne en geëmancipeerde Nederland. Het lijkt wel discriminatie. Een soort glazen plafond. Uitgerekend voor Beatrix!

Per definitie zou Beatrix de titel juist ieder jaar moeten krijgen! Wie is er nu belangrijker en machtiger dan zij?

This entry was posted in Overpeinzingen, Verleidingen van de macht and tagged , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Complimenten

  1. reinejragolo says:

    Haha, Beatrix is populairste medewerkster van de B.V. Nederland.
    Ik dacht dat Estelle Cruijff het zou worden.

  2. von stauffenberg says:

    Mij was ook opgevallen dat nederlandse directrices er trots op zijn ‘directeur’ genoemd te worden. Is rechtster Opstelten-Dutilh [de vrouw van Demmink-beschermengel Ivo Opstelten], die opzettelijk kinderen in handen plaatste van misbruikers, een afspiegeling van het nederlandse volk dat met zijn walgelijke tolerantie steeds weer de grens lijkt te zoeken van wat tegennatuurlijk maar mogelijk is? Men lijkt zich er niet voor te schamen nu wereldwijd te kijk te staan wegens de schending van het verdrag van Lanzarote. Geen wonder dat Bea de nederlandse, eh..nederlander van het jaar werd. Ze wordt immers openlijk in verband gebracht met de zaak Demmink.

  3. reinejragolo says:

    Vind jij het ook zo lekker om in de stront te roeren, Von Stauffenberg.

  4. Joke Mizée says:

    Volgens mij is er nooit consensus geweest onder feministes over hoe met de taal om te gaan. Ik bv. beschouw mezelf als feminist en zie liever dat mensen wennen aan het idee dat een beroep of hoedanigheid voor zowel mannen als vrouwen betreft, dan dat we overal vrouwelijke uitgangen voor uitvinden. Als je in zijn (of haar) algemeenheid spreekt zeg je toch ook niet ‘fietsers en fietsters’ of ‘fietsers (m/v)’ – of discrimineer je dan (als je het slechts hebt over ‘fietsers’)?
    Ik ben juist zo blij dat dergelijk gemuggezift ons voor een keer bespaard is gebleven, dus ga nou ajb niet beginnen…

    In tal van wetteksten wemelt het trouwens van seksistisch taalgebruik jegens de majesteit, zoals in de discussie rondom de rol van ‘de koning’ bij kabinetsformaties.

    • admin says:

      Joke, er is nog steeds sprake van een glazen plafond. Ook zie ik om mij heen dat de Wet van Sullerot overal opgeld doet. Onder die omstandigheden is een fixatie op nomenclatuur een achterhoedegevecht, dat niets oplevert. Het gebruik van mannelijke en vrouwelijke aanduidingen beschouw ik juist als een voordeel, omdat het bijdraagt aan een precieze formulering. In het Frans, Italiaans, Spaans en Portugees blijven al die vrouwelijke vormen gewoon gehandhaafd en ik geloof niet dat de vrouwen daar meer achtergesteld zijn (grosso modo) dan in Nederland. In Vlaanderen, waar méér vrouwen werken dan in Nederland (percentueel), doen ze trouwens ook niet mee met de Nederlandse mode van taalkundige masculinisering van vrouwelijke beroepen en functies.

  5. Joke Mizée says:

    Spreekt men in Romaanse talen dan van dokters en dokteressen, ministers en ministerinnen? En helpt dat tegen het glazen plafond? Van de wet van Sullerot zou eens moeten worden uitgezocht hoe dat zit met oorzaak en gevolg, want dat is nog steeds een raadsel. Het lijkt me echt het handigst als mensen zich beroepen als onzijdig voorstellen, in die zin dat het zowel een man als een vrouw kan zijn. Of anders moeten we voor heel wat functies alsnog een vrouwelijke uitgang bedenken. En toch ben ik de secretaris van een stichting, doch niet de secretaresse. (Taalkundig gezien lijden nogal wat Nederlanders aan de haarziekte: ze denken dat elk abstract begrip vrouwelijk is. Een soort overcompensatie kennelijk.)

    • admin says:

      Inderdaad, in het Spaans bijv. doctor en doctora, ministro en (in sommige landen) ministra; in het Italiaans: professore en professoressa, dottore, dottoressa, en zo voort. In het Spaans is mannequin ‘la modelo’, waaruit blijkt dat je m. en v. ook met het lidwoord aan kunt duiden indien dat uit het woord zelf niet blijkt. Het zijn aspecten die de Latijnse talen een grote rijkdom en wendbaarheid verschaffen en tevens uitgebreid de gelegenheid tot een in het (Noord) Nederlands verloren afdeling woordgrappen. Ik vind precies formuleren erg belangrijk en een sterk gedifferentieerde en hoog ontwikkelde taal is daarvoor toch wel een plezierig instrument. Het Engels (dat ik overigens een vreselijke taal vind) heeft zich, zoals het een pidgin betaamt, in een andere richting ontwikkeld. Ik vermoed dat het wegvallen van het onderscheid tussen mannelijke en vrouwelijke woordvormen in het Nederlands gebeurt onder invloed van het Engels. En toevallig sluit dat goed aan bij de aspiraties van feministes. Wat mij betreft evolueert het (Noord) Nederlands tot een armoedig soort Engels. In dat kader past ook de ‘verharing’ die je terecht signaleert.

      • von stauffenberg says:

        Een ‘fraaie’ [noord] nederlandse reactie hierboven van Ragolo. Ik had verwacht dat zoiets in strijd was met de huisregels.

        • admin says:

          Nee, in dit geval niet. Het betreft immers een vraag. Mijn eigen antwoord is uiteraard ‘nee’ en ik begrijp dat het het uwe eveneens ‘nee’ is, en in dat geval komt de posting dus neer op een vorm van zelfbevlekking. Dat kan niet worden voorkomen en zover gaat de naastenliefde nu eenmaal niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>