Examenperikelen

Voor velen komen de berichten over het gesjoemel met examens op een Rotterdamse middelbare school als een verrassing. Wat velen niet beseffen is dat het onderwijs in Nederland al jaren door en door verziekt is. Willens en wetens vernield door ambtenaren op het Ministerie van Onderwijs, dat tegenwoordig het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW) heet. Dit ministerie ‘wil dat iedereen goed onderwijs volgt.’ Het hangt er natuurlijk vanaf wat je onder ‘goed’ verstaat. De ambtenaren op het ministerie (een PvdA-bolwerk), houden er wat dit betreft heel andere meningen op na dan onderwijzers en docenten.

Sinds de jaren 1980 is het dankzij de onophoudelijke stroom van oekazes, richtlijnen, directieven, regels, voorschriften, normen, leerdoelen, eindtermen en aanbevelingen, afgewisseld met straffe bezuinigingen en hervormingen, bijna onmogelijk om normaal les of college te geven. Daar komt dan nog bij dat het Ministerie in al haar wijsheid ooit heeft besloten tot outputfinanciering. Dat betekent dat de onderwijsinstelling door de overheid wordt gefinancierd op basis van resultaten, als ware het een koekjesfabriek. Hoe meer leerlingen of studenten slagen voor hun examens en hun diploma halen, des te meer geld. Geen wonder dat aan de Universiteit Leiden tot voor kort alle eerstejaarsstudenten Chinees (toch geen makkelijke taal!) slaagden voor hun propaedeusejaar. Iedereen dus over naar het volgende jaar. Ook zonder examenfraude kun je dus goede resultaten halen, gewoon een kwestie van een beetje makkelijke examens, niet al te streng nakijken en iedereen een voldoende geven. Bij filosofie aan de Radbouduniversiteit Nijmegen kregen docenten een boete van 350 euro indien ze een student een onvoldoende gaven. Docenten zijn heel creatief als het erom gaat hun baan te houden.

Het mag een wonder heten dat er überhaupt nog scholen en universiteiten bestaan. Ze bestaan wel, maar er wordt gefraudeerd, gesjoemeld, gerommeld en geknoeid op alle niveaus en door iedereen.

Ook de nieuwe koning heeft hiervan mogen profiteren. Kort voordat hij in 1987 begon met zijn studie geschiedenis in Leiden, nam de vakgroep geschiedenis het besluit om voortaan niet langer de examenresultaten (op studentnummer, niet op naam) op het prikbord in de hal te hangen. Willem Alexander begon met goede moed en omgeven door de nodige discretie. Een beetje onwennig zat hij in de collegezaal tussen de andere studenten. Hij werd voortdurend vergezeld door twee klerenkasten van de DKDB. Maar dit werkte niet en Willem Alexander kreeg al gauw uitsluitend privécollege.

De tentamens van de goedbewaakte student werden uiteraard met zorg nagekeken, maar indrukwekkend waren de prestaties niet. W. van den D., tegenwoordig professor en bestuurder van de ‘Faculteit Geesteswetenschappen’ en destijds assistent van professor Henk Wesseling en professor Cees Fasseur, beiden mentoren van Willem Alexander, schijnt in zijn bureaulade een aantal van de examens (gehonoreerd met dikke onvoldoendes) van de tegenwoordige koning te bewaren. Hij vertelde aan al zijn collega’s dat hij deze examens bewaarde uit voorzorg, als een soort verzekering. Je kon maar nooit weten of ze niet nog eens van pas zouden komen, zo beweerde hij.

Willem Alexander is natuurlijk zonder problemen afgestudeerd. Met een variant op het versje zou je nu dus kunnen zingen: ‘Koning, Keizer, Allochtoon, frauderen vinden ze heel gewoon.’

This entry was posted in Creatieve oplossingen, Het ligt toch anders and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Examenperikelen

  1. reinejragolo says:

    En vind jij dat frauderen nou heel gewoon?

    • admin says:

      Het IS gewoon, dat is een feit dat staat als een huis. Op alle niveaus. Diep en diep treurig, maar zo is het wel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>