De ‘hand van God’ haalde een stukje Malvinas terug

Door Jurriaan van Wessem

Vandaag een kwart eeuw geleden scoorde Diego Maradona zijn twee meest besproken doelpunten uit zijn oeuvre, binnen vijf minuten. Dit gebeurde op het hete middaguur in het tot op de laatste plaats bezette Azteca-stadion van Mexico-Stad. Tegenstander was Engeland en dat maakte de victorie voor de Argentijnse wondervoetballer extra zoet.

Voor deze kwartfinale op het WK-86 tussen Engeland en Argentinië was de organisatie vooral bevreesd voor incidenten tussen beide supportersgroepen. Een jaar eerder had het Heizeldrama plaats gevonden, maar vooral leefde in beide landen de herinnering aan de Falkland-oorlog voort. De spelers kregen het verzoek om niet nog meer olie op het vuur te gooien. En zo verklaarde de Argentijnse aanvoerder Maradona aan de vooravond van het duel dat zijn ploeg alleen wilde winnen om wereldkampioen te worden en ‘verder niks’.

De wetenschap dat topfavoriet Brazilië een dag eerder was uitgeschakeld (in een even memorabel duel met Frankrijk), maakte dit duel extra pikant. De winnaar zou meteen dé favoriet zijn voor de vacante wereldtitel. Maradona had zich op dat moment al onderscheiden als de beste speler van het toernooi, maar in de eerste helft maakte hij in de oven van Azteca een niet al te actieve indruk tegen de stevige Engelse verdedigers. De eerste helft kende weinig hoogtepunten en eindigde zonder goals.

In de eerste tien minuten na rust sloeg de vlam in de pan. Na een op het oog mislukte combinatie met Valdano troefde Maradona met een subtiele handbeweging de Engelse doelman Shilton af bij een luchtduel. Met een subtiel tikje met de vuist, dat op het eerste gezicht niet duidelijk waarneembaar was, werkte de Argentijn de bal in het doel. De Tunesische scheidsrechter Bennaceur liet zich in ieder geval misleiden en keurde de treffer goed. De wedstrijd had het doelpunt wel nodig, hoe onrechtvaardig het ook tot stand kwam.

Binnen vijf minuten zou Maradona pas echt toeslaan, met een tot op heden ongeëvenaarde solo over zestig meter binnen tien seconden met de bal aan de linkervoet waarbij hij vijf tegenstanders aftroefde en ook nog de tijd had om de bal klaar te leggen om hem in het doel te werken achter de uitgespeelde keeper. De treffer werd meteen benoemd tot ‘doelpunt van de eeuw’. Maradona was in een klap het grootste voetbaltalent ter wereld, daaraan hoefde niemand te twijfelen. Maar hij was voor een groot deel van de (Engelstalige) wereld ook ‘de grootste valsspeler ter wereld’.

Engeland kwam na deze dubbele tegenslag nog sterk terug, maar Argentinië won de wedstrijd met 2-1 en zou een week later voor de tweede keer wereldkampioen worden. Tot op de dag van vandaag heeft Maradona nooit zijn excuses gemaakt voor de handsbal. Hij claimde meteen na afloop dat ‘de hand van God’ had gescoord. Hij noemde zijn tweede goal ‘zo mooi als Raquel Welch’.

In zijn autobiografie Yo soy el Diego geeft hij wel toe dat hij hands maakte, maar hij gaf voor dit vergrijp een mooie reden. ‘Wat nou, hand van God. Het was de hand van Diego! Het leek erop alsof ik de Engelsen bestolen had…. Op dat moment had niemand het in de gaten. Men vond het alleen vreemd dat ik hoger had gesprongen dan de keeper. Dit was een soort revanche, het was … alsof ik met mijn hand een stukje van de Malvinas terugpakte. Natuurlijk speelde die oorlog mee als extra motivatie. Dat mochten we alleen toen niet zeggen. Wij speelden voor de herinnering van de Argentijnse slachtoffers en dat rechtvaardigde mijn daad.’

This entry was posted in 25 jaar geleden, sport and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>